Marieke: ’Als vrijwilliger geef je wat uurtjes van je vrije tijd, maar ondertussen bouw je aan iets veel groters. Voor een kind én voor jezelf. ’

Doe iets, al is het klein!

Marieke: ‘Je zou er verdrietig van worden… conflicten in de wereld, de aardbol die bijna bezwijkt, polarisatie, minder ruimte voor LHBTQ+. In een interview vroeg iemand aan Tommy Wieringa: ‘Wat kun je doen?’ Zijn antwoord: ‘Doe iets. Al is het heel klein. Doe iets!’ En dus besloot ik vrijwilliger te worden bij de DoorleesExpress.

Een wereld ging open
Ik werd gekoppeld aan een Turks jongetje van negen, Eymen *). Hij had moeite met begrijpend lezen en geen zin om Nederlandse boeken te lezen. Of ik dat plezier er weer in kon brengen? Vol verwachting belde ik aan bij de flat waar het gezin woonde. Ik kwam terecht in een andere wereld. Een wereld met voor mij andere gebruiken en waarin een andere taal klonk. Een wereld met veel warmte (en hapjes :-)). Die hartelijkheid werd in twintig weken alleen maar groter. Door Eymen leerde ik een wereld kennen, waar ik anders nooit deel van zou uitmaken.

Boffen
Wat een bofkont was ik. Eymen bleek een superleuk joch, lief, met gevoel voor humor, veel interesses en een kletskous. We praatten veel: over zijn vrienden, familie in Turkije (die hij miste), games, sport (allebei voetbalden we, alleen verloor ik elke week met 10-0, wat hij erg lachwekkend vond), en over boeken.

Toen hij hoorde dat ik kinderboekenschrijver was, viel hij zowat van zijn stoel. ‘Echt?!’ Hij wilde er alles over weten: hoe doe je dat? Ben je nu ook aan het schrijven? Waar gaat je nieuwe boek over? Ik gaf hem een van mijn boeken. Samen lazen we. Op de bank, met een grote schaal hapjes voor onze neus en een kroelende kat op Eymens schoot. Een paar weken later stond hij trots voor me: UIT! En hij wilde meer. Voor het eerst was lezen niet iets wat moest, maar wat hij zelf wilde.

Wat we deden
Boeken lezen was eigenlijk altijd maar een klein onderdeel. Eerst kletsten we wat of tapten moppen, dronken thee met zijn ouders, en pas later pakten we een boek erbij. En altijd eindigden we met iets leuks: een spelletje, een goocheltruc. Soms gingen we samen naar de bieb. Soms lazen we een boek in een cafeetje.

Zijn ouders vertelden me hoe hij iedere week uitkeek naar dat ene uurtje. Hoogtepunt was wel toen we besloten om samen een verhaal te gaan schrijven. Diezelfde middag nog bedachten we een waanzinnig spannend verhaal over Eymen en zijn oma die een magisch avontuur beleefden in het bos.

Taal in alles
Terugkijkend op mijn tijd met Eymen denk ik: het ging niet alleen om lezen. Het ging ook om aandacht. Onverdeeld. En stiekem was al die aandacht in het Nederlands. Want taal zit in alles: niet alleen boeken, maar ook gesprekken, spelletjes, goocheltrucs, moppen, films en de catalogus van de bieb.

Iets voor een ander én jezelf
Mijn vrijwilligerswerk voor de DoorleesExpress heeft me zoveel gebracht. Als vrijwilliger geef je wat uurtjes van je vrije tijd, maar ondertussen bouw je aan iets veel groters. Voor een ander én voor jezelf. Ik dacht dat ik Eymen zou helpen, maar kreeg er uiteindelijk zelf minstens zoveel voor terug. Dus als je je afvraagt wat je kunt doen in een wereld die zo groot en ingewikkeld voelt: doe iets. Al is het heel klein. Doe iets.’

* De naam Eymen is gefingeerd i.v.m. privacy.

Meer weten over vrijwilligerswerk bij JES? Kijk hier voor de verschillende vacatures.