Jeanette: ’Eigenlijk doe ik niet zo veel bijzonders. Wat ik haar geef, is onverdeelde aandacht. De rest doet ze zelf.’

Houvast bij de overstap
De overstap van de basisschool naar de brugklas voelt enorm. Dat weet ik nog van mezelf en van mijn eigen kinderen. Zijn je ouders zelf niet in Nederland naar school gegaan? Dan kennen ze de weg in het voortgezet onderwijs vaak minder goed. Dan is het fijn als er iemand je op weg helpt.

Spannende kennismaking
Sinds begin juli ben ik KANS-mentor van Layla*). Ik doe dit voor het eerst. Lang geleden heb ik wel met jongeren gewerkt, maar die waren een stuk ouder. Ik vond het eerlijk gezegd best spannend. Kennismaken met een meisje van twaalf én met haar ouders. Misschien dacht ze wel: wat moet ik met die vrouw? Of: deze is wel heel saai. Weet ik veel.

Maar na een paar ongemakkelijke minuten brak het ijs en toen we samen een rondje door de buurt gingen lopen om elkaar beter te leren kennen, kletste ze honderduit. Toen ze twee weken later vroeg: “Kom je naar mijn eindmusical?”, wist ik: ik ben goedgekeurd.

Op pad
Sindsdien gaan we één keer per week samen op pad. Leuke en nuttige dingen. Een speurtocht in de Heemtuin, bramen plukken, schoolspullen kopen en naar de bibliotheek. Zo bouwen we aan een band. Belangrijk, zodat ze ook de dingen die ze lastig vindt, met me durft te bespreken.

De eerste schooldag
Layla keek na de zomervakantie uit naar de start. Spannend vond ze het. Ze stelde vragen als: “Wat als ik het lokaal niet kan vinden waar de les is? En ik ken nog bijna niemand, hoe weet ik nu hoe alles werkt?”

Ik heb geprobeerd haar gerust te stellen. Uitgelegd dat er tijd is om te wennen en alle ruimte om elkaar te leren kennen. En dat ik zeker wist dat zo’n sociale meid als zij, razendsnel nieuwe vrienden zou maken. Na de eerste schoolweek appte ik: “Hoe was het?” Ze antwoordde: “Supergoed, ik ben er helemaal fan van!”

Luisteren en meedenken
Het is nog een beetje zoeken naar de balans. Waar help ik met school? Wanneer doen we iets leerzaams of gewoon iets voor de lol? De beste gesprekken hebben we onderweg, als we ergens heen lopen of op de fiets terug naar huis. Zo biechtte ze deze week op dat ze al twee keer te laat was gekomen. “Maar één keer kon ik er echt niks aan doen hoor! En misschien klets ik soms ook wel wat veel in de klas omdat ik het gewoon zo gezellig vind.”

Ik luister, stel vragen en denk met haar mee hoe ze het anders kan doen. Eigenlijk doe ik niet zo veel bijzonders. Wat ik haar geef, is onverdeelde aandacht. De rest doet ze zelf.

* De naam Layla is gefingeerd i.v.m. privacy.

Foto: Pim Rusch

Meer weten over vrijwilligerswerk bij JES? Kijk hier voor de verschillende vacatures.